Leon Barański

Leon Barański (1895-1982) był polskim bankierem i ekonomistą, urodzonym w Chrzanowie. Studia prawnicze rozpoczął na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie kontynuował na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie w 1918 roku uzyskał doktorat. W 1919 roku podjął pracę w Ministerstwie Skarbu. Zajmował tam stanowiska związane z polityką walutową i obrotem pieniężnym, a w 1924 roku został komisarzem Banku Polskiego. W 1934 roku objął funkcję naczelnego dyrektora tej instytucji.

Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się z Polski wraz z kierownictwem Banku Polskiego. Uczestniczył w organizowaniu jego działalności na emigracji i zabiegał o zabezpieczenie polskich zasobów złota. W 1944 roku brał udział w konferencji w Bretton Woods, a po wojnie został jednym z dyrektorów Banku Światowego, reprezentując Polskę oraz inne państwa. W 1950 roku zrezygnował ze stanowiska po wystąpieniu Polski z Banku Światowego. Zmarł 31 października 1982 roku w Menlo Park.

Na podstawie artykułu „Leon Barański (bankier)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.